Daria Malicka
Hermitage

Hermitage to esej wizualny złożony z archiwalnych materiałów oraz komentarzy odautorskich. Projekt problematyzuje zagadnienie samotni jako przestrzeni „wymyślonej do myślenia”, przybierającej wykoncypowane, zdefiniowane reżimem intelektualnym formy, które bywają zarówno zawiłe i skomplikowane, w procesie ustawicznego rozrostu, jak aseptyczne i zredukowane – zdążające ku maksymalnej syntezie. Wszystkie jednak cechuje osobliwa zmiennokształtność – konsekwencja niepowstrzymanego przymusu myślenia ich cały czas na nowo, w rozmaitych kontekstach i zmiennych konfiguracjach materii.

Archeologia i kompilacja form zapożyczonych z rozmaitych tekstów kultury materialnej to strategia, na której opiera się projekt. Pozwala ona na ujawnienie naocznych dowodów materialnego wymiaru myślenia pojmowanego jako fenomen przestrzenny, mierzalny, mający swoją empiryczną i sensualną jakość.

Esej podzielony jest na trzy części (tablice), z których każda stanowi opowieść o odmiennych aspektach „miejsc wymyślonych do myślenia”: część pierwsza przywołuje miejsca kontemplacji, często w otoczeniu natury, w mniejszym lub większym stopniu podporządkowanej poznawczym reżimom. Część druga z kolei, ukazuje owe miejsca jako „twierdzę myśli”, swoistą solipsystyczną pułapkę. Trzecia część natomiast opisuje przestrzenie poddawane oprewsywnej kontroli i kształtowaniu, a także te, które stają się przestrzeniami emancypacji, w których jesteśmy „u siebie” i na własnych prawach.



Projekcje / 2019
Epidiaskopy (3 sztuki)
Klisze, obiekty (3 sztuki)
Komentarze odautorskie (wydruki)




Mapa myśli (tablica kredowa) / 2019–2020
︎            ︎